Bu hayatı bir şekilde yaşıyoruz. Her sabah uyanıyor, yemek yiyor, kahvemizi yudumluyoruz. Yuttuğumuz lokmayı, içtiğimiz kahvenin sıcaklığını hissediyoruz. Belki de bütün bunlar bize yaşadığımızı hatırlatıyor.

Peki, yaşamakla var olduğunu hissetmek aynı şey mi?

Bazen bir boşluğa düşüyor insan. "Varım ama nasıl? Nerede? Ne zaman?" diye soruyor kendine. Kahvenin sıcaklığını hissediyorum ama kendi varlığımı hissedemiyorum düşüncesi kaplıyor içimizi.

Heidegger, insanın gündelik yaşamın içinde kendi varoluşunu unutabileceğini anlatır. Peki, biz ne zaman unuttuk kendimizi? Başkalarının beklentilerini karşılarken mi? Yetişmemiz gereken saatlerin, ödememiz gereken faturaların, üstlenmek zorunda kaldığımız sorumlulukların arasında mı?

Belki de her sabah uyandığımızda yeni bir güne başlamıyoruz. Dün yarım bıraktığımız görevleri tamamlamaya devam ediyoruz.

Yaşıyoruz ama kendi hayatımızın neresindeyiz?

Başkalarının hayatında var olabilmek için kendi hayatımızdan ne kadar vazgeçiyoruz?

Onaylandığımızda, sevildiğimizde, fark edildiğimizde varlığımızın değer kazandığını hissediyoruz. Birinin hayatında önemli bir yer edinmek, birileri tarafından ihtiyaç duyulmak bize iyi geliyor. Fakat zamanla kendi değerimizi başkalarının bize verdiği değer üzerinden ölçmeye başlıyoruz.

Heidegger'in ifadesiyle, "Herkes başkasıdır ve hiç kimse kendisi değildir."

Ne kadar çarpıcı bir cümle, değil mi?

Herkesin bir şeyler beklediği, herkesin bir yerlere yetiştiği, herkesin birilerine yetişmeye çalıştığı bu dünyada insanın kendisine geç kalması ne kadar da kolay.

Peki, insan kendisine nasıl döner?

Belki de önce kendi sesini duymayı deneyerek. Uzun zamandır ertelediği isteklerini, unuttuğu meraklarını, vazgeçtiği hayallerini hatırlayarak.

En son ne zaman yalnızca kendimiz istediğimiz için bir şey yaptık? Ne zaman kimsenin onayına ihtiyaç duymadan bir karar verdik? Ne zaman bir başkasını kırmaktan korkmadan kendi sınırlarımızı koruyabildik?

Başkalarına yardım etmeyi, sorumluluk almayı, sevdiklerimizin yanında olmayı yaşamın doğal bir parçası olarak görüyoruz. Elbette öyle. Ancak başkalarının hayatını kolaylaştırırken kendi hayatımızı sürekli ertelemek zorunda mıyız?

Hayır demek bencillik midir? Kendimize zaman ayırmak, başkalarını ihmal etmek anlamına mı gelir?

Belki de varoluşumuzu yeniden hissetmek, bu sorulara vereceğimiz cevaplarla başlayacak.

Çünkü insan yalnızca yaptıklarıyla değil, yapmamayı seçtikleriyle de kendi hayatını şekillendirir. Her beklentiyi karşılamak, her sorumluluğu üstlenmek, herkesin hayatında vazgeçilmez olmaya çalışmak zorunda değildir.

Elbette sevilmek, görülmek, anlaşılmak isteriz. Başkalarının hayatında bir yerimizin olmasını önemseriz. Ancak bir başkasının bizi görmesiyle var olmaya başlamadığımız gibi, görmemesiyle de yok olmayız.

Belki de en büyük yanılgımız, kendi varlığımızın değerini başkalarının onayına bırakmaktır.

Oysa varoluş, yalnızca başkalarının hayatında bir yer edinmek değildir. Kendi hayatımızda da kendimize yer açabilmektir.

Bunun için hayatımızı bir anda değiştirmek zorunda değiliz. Bazen küçük bir hayır, ertelenmiş bir hayale atılan ilk adım, kendimize ayırdığımız birkaç dakika bile yeterli olabilir.

Ve belki yarın sabah yine aynı saatte uyanacağız. Aynı kahveyi içecek, aynı yollardan geçecek, aynı sorumluluklarla yüzleşeceğiz.

Ama bu kez bir farkla...

Kahvenin sıcaklığını hissederken kendi içimizde olup bitenleri de fark etmeye çalışacağız.

Çünkü mesele yalnızca yaşadığımızı bilmek değil, yaşadığımız hayatın içinde kendimizi de bulabilmek.

Belki de varoluşumuzu hissetmek, dünyaya "Ben de varım!" diye bağırmak değil, kendimize sessizce "Ben buradayım." diyebilmektir.