Ebru AKDEMİR

Dijital çağda yakınlık paradoksu

Hayatımızın her anını dijital ekranların arkasından filtrelere, bildirimlere ve bitmek bilmeyen akışlara bölüştürüyoruz. Dünyanın öbür ucundaki birinin ne yediğini, hangi şarkıyı dinlediğini veya ruh...

Bazı kapılar kapanınca insan neden hâlâ arkasına bakıyor?

Her şeyin değil, kendimizin peşinden koşalım

Herkes bir şey olmaya çalışırken, insan kalmayı unutuyor

En büyük gürültü insanın kendi içindedir

Hayat, tekrarı olmayan bir gün aslında

İnsan en çok kendine geç kalıyor

Hiçbir şey olmamış gibi devam etmek

Hayatın bize öğrettiği en garip alışkanlıklardan biri, hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam etmek.

Özlem... Duyguların en hassası...

Bazen bir ses tonu, bazen bir gülüş, bazen de sıradan bir sohbet bile yıllar sonra özlenen bir hatıraya dönüşür.

Tatil keyfini felakete dönüştürmeyelim... Ormanları koruyalım

Güneş yüzünü daha fazla göstermeye, sıcaklıklar yükselmeye başladı.

Bazen gitmek gerekir

İnsan hayatı boyunca hep kalmayı öğreniyor. Bir yerde durmayı, birine bağlanmayı, alıştığı düzeni korumayı…

Neden hep daha fazlası?

Oysa hayatın en büyük zenginlikleri çoğu zaman para ile ölçülemeyen şeyler.