Dikkat ettiniz mi?
Artık herkes bir şey olmaya çalışıyor.
Daha başarılı…
Daha zengin…
Daha tanınmış…
Daha güçlü…
Daha çok takip edilen…
Ama bütün bu çabanın arasında sanki en önemli şeyi unutuyoruz.
İnsan olmayı.
Eskiden bir insan için "Ne iyi insandı." denmesi en büyük övgülerden biriydi. Bugün ise başarılarımız, sahip olduklarımız ve görünürlüğümüz karakterimizin önüne geçmiş gibi görünüyor.
Oysa insanın gerçek değeri, sahip olduklarında değil; geride bıraktığı izde saklıdır.
Teknoloji değişiyor.
Şehirler değişiyor.
Meslekler değişiyor.
Hayatın hızı her geçen gün biraz daha artıyor.
Ama değişmeyen tek ihtiyaç var.
İyi insanlara duyulan ihtiyaç.
Kapıyı tutan biri…
Hiç tanımadığı birine yardım eden biri…
Bir teşekkür etmeyi bilen…
Bir özür dilemeyi bilen…
Belki bunlar küçük davranışlar gibi görünüyor.
Ama bir toplumu ayakta tutan tam da bu küçük davranışlardır.
Hayat bize sürekli daha fazlasını hedef göstermeye devam ediyor.
Daha çok çalış.
Daha çok kazan.
Daha çok üret.
Elbette emek vermek, çalışmak ve başarılı olmak çok değerli.
Ama bütün bunları yaparken birbirimize yabancılaşmamak da en az onlar kadar önemli.
Bir selam vermenin bile azaldığı bir dünyada yaşıyoruz.
Aynı apartmanda yıllarca oturup birbirinin adını bilmeyen insanlar var.
Kalabalıklar arttı ama samimiyet azaldı.
İnsanlar yıllar sonra birini anlatırken şunu söylemez:
"Çok önemli bir makamdaydı."
Daha çok şunu söyler:
"Çok iyi bir insandı."
"Kimseyi kırmazdı."
"Kapısı herkese açıktı."
Demek ki geriye kalan, unvanlar değil; davranışlar oluyor.
Çünkü başarı alkışlanır.
İyilik ise unutulmaz.
Belki hepimiz büyük işler başaramayacağız.
Belki ismimiz tarihe yazılmayacak.
Ama bir insanın hayatına dokunabiliriz.
Bir gönül alabiliriz.
Bir çocuğu güldürebiliriz.
Bir yaşlıya yol gösterebiliriz.
Bazen dünyanın değişmesi için büyük devrimlere gerek yoktur.
Bazen sadece daha iyi insanlar olmaya niyet etmek yeterlidir.
Çünkü günün sonunda insanlar sizi ne kadar kazandığınızla değil, nasıl bir insan olduğunuzla hatırlayacaktır.
