Hayatın bize öğrettiği en garip alışkanlıklardan biri, hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam etmek.
Sabah alarm çalıyor.
Kalkıyoruz.
Kahvemizi içiyoruz.
İşe gidiyoruz.
Trafiğe giriyoruz.
Gülüyoruz.
Konuşuyoruz.
Ama kimse içimizde neler olup bittiğini bilmiyor.
Belki de yetişkin olmak biraz da budur.
İçindeki fırtınayı kimseye hissettirmeden yoluna devam edebilmek...
Eskiden yorgunluğun sadece bedende olduğunu sanırdım.
Meğer en ağır yorgunluk, zihinde başlıyormuş.
Sürekli düşünmek…
Olmamış konuşmaları tekrar tekrar yapmak…
"Acaba doğru mu yaptım?" diye kendini sorgulamak…
İşte insanı tüketen bunlar.
Kimse görmüyor ama insanın en büyük savaşları kendi içinde yaşanıyor.
Toplum bize hep güçlü olmamız gerektiğini öğretiyor.
Üzülme.
Ağlama.
Devam et.
Ayağa kalk.
Elbette hayat mücadele istiyor.
Ama bazen güçlü görünmeye çalışırken yorulduğumuzu söylemeyi unutuyoruz.
Oysa insanın "Bugün iyi değilim." diyebilmesi de bir güçtür.
Her zaman dimdik durmak zorunda değiliz.
Bazen oturup dinlenmek de hayatın bir parçasıdır.
Sokakta yanından geçtiğimiz insanların her birinin ayrı bir hikâyesi var.
Belki gülümseyen biri büyük bir acının içinden geçiyor.
Belki sessiz duran biri, ayakta kalabilmek için son gücünü kullanıyor.
Bu yüzden insanlara karşı biraz daha anlayışlı olabilsek...
Belki daha az kırarız.
Belki daha çok dinleriz.
Belki daha az yargılarız.
Çünkü görünen, her zaman gerçeğin tamamı değildir.
Bazen mutluluğu çok büyük şeylerde arıyoruz.
Oysa hayatın en güzel tarafı ayrıntılarda gizli.
Sabah esen serin bir rüzgâr…
Beklenmedik bir telefon…
Uzun zamandır görmediğin bir dostla karşılaşmak…
Ailece içilen bir çay…
Bunlar para ile satın alınamıyor.
Ama insana iyi geliyor.
Belki de mutluluk hiçbir zaman büyük bir olay değildi.
Biz onu büyük sanıyorduk.
Hayat herkese farklı yükler veriyor.
Kimisi bunu belli ediyor, kimisi sessizce taşıyor.
Ama hepimizin ortak bir ihtiyacı var:
Biraz anlaşılmak…
Biraz dinlenmek…
Ve bazen de hiçbir şey olmamış gibi davranmak zorunda kalmadan yaşayabilmek.
Belki dünya bir anda değişmeyecek.
Ama birbirimize karşı biraz daha sabırlı, biraz daha anlayışlı olabilirsek, hayat hepimiz için biraz daha yaşanabilir bir yer hâline gelir.
Çünkü bazen bir insanın en çok ihtiyacı olan şey, çözüm değil; gerçekten anlaşıldığını hissedebilmektir.
